Telefon komórkowy (telefonia komórkowa) – rodzaj aparatu telefonicznego, zazwyczaj przenośnego, komunikującego się z siecią przy użyciu fal radiowych (zasadniczo w zakresie mikrofalowym). W technologii sieci komórkowych słowo "komórka" oznacza obszar zasięgu pojedynczej stacji przekaźnikowej - obsługa telefonu jest automatycznie przekazywana z jednej "komórki" do następnej w trakcie przemieszczania się osoby używającej telefonu komórkowego. Jest rozwinięciem lekkiego, ręcznego radiotelefonu.

Obecnie absolutna większość telefonów komórkowych działa w systemach cyfrowych (np. GSM, DCS, PCS, UMTS). 

    * W 1956 roku firma Ericsson wprowadziła pierwszy telefon bezprzewodowy o wadze 40 kg i wielkości walizki. Gabaryty komórki szły na równi z ceną, która równała się wartości samochodu dobrej marki.

    * 3 kwietnia 1973, Motorola przedstawiła w Nowym Jorku stworzony przez Martina Coopera pierwszy telefon komórkowy DynaTAC (DYNamic Adaptive Total Area Coverage).[1]

    * 16 września 1975 Motorola otrzymała patent o numerze 3 906 166 na rozwiązanie nazwane "Radio telephone system".[1]

    * 21 sierpnia 1983 pierwszy komercyjny telefon komórkowy (DynaTAC 8000X) został dopuszczony do sprzedaży przez Federalną Komisję Łączności (FCC).[2]

Jak wynika z przeprowadzonych w Polsce w 2006 roku badań[4], penetracja telefonii komórkowej - czyli stosunek aktywnych kart SIM do liczby mieszkańców, wynosi 96,27% (średnia w pozostałych krajach UE wynosiła w październiku 2006 roku 107,4%). Wśród osób w wieku od 13 do 19 lat odsetek posiadaczy wynosi 91%, natomiast w przedziale wiekowym 20-29 wynosi 95%. Według kryteriów mieszkaniowych, najwięcej posiadaczy jest wśród ludności średniej wielkości miast - 79%, a pod względem wykształcenia dominują osoby z wykształceniem wyższym - 86%. Procent osób posiadających więcej niż jeden telefon komórkowy pod koniec 2006 roku to ok. 11% użytkowników.